مقدمه: هزینه های بالای پرسنلی و تجهیزات آزمایشگاهی لازم جهت انجام آزمون های غربالگری سلامت خون، تعیین گروه خون و کراس مچ آن همراه با محدودیت زمان نگهداری خون، بیانگر اهمیت درخواست صحیح و مصرف مناسب خون می باشند.هدف: هدف از این مطالعه بررسی میزان خون های ذخیره شده (به صورت رزرو و کراس مچ) قبل از انجام عمل های جراحی الکتیو از ابتدای سال 1380 تا ابتدای سال 1388 در بیمارستان 22 بهمن مشهد و بررسی تاثیر ارایه راهنمای نیویورک در سال 1385 می باشد.مواد و روش ها: طی یک مطالعه گذشته نگر، پرونده 6145 بیمار که در طی سال های 1380 تا 1388 در بیمارستان 22 بهمن به صورت الکتیو تحت عمل های جراحی عمومی، ژنیکولوژی، ارتوپدی، گوش و حلق و بینی، اورولوژی و نوروسرجری قرار گرفته بودند، بررسی و اطلاعات مربوط به هر یک از این گروه ها از نظر تعداد بیماران، تعداد واحدهای رزرو شده، کراس مچ شده و تزریق شده ارزیابی گردید و با راهنمای موجود در بیمارستان مقایسه گردید. تعداد خون های تزریق شده نیز ارزیابی گردید. استاندارد خون کراس مچ شده به ترانسفوزیون شده (C/T)، کمتر از 2.5 واحد در نظر گرفته شد.نتایج: 1557 واحد خون برای 772 بیمار درخواست گردیده بود. از این تعداد حدود 1305 واحد (66.47%) به صورت درخواست کراس مچ بود، در حالی که تنها 126 واحد (8.1%) از آن ها ترانسفوزیون شده بودند. عواملی که در افزایش احتمال ترانسفوزیون موثر بودند: سنین کمتر از 20 و بیشتر از 80 سال، هموگلوبین قبل از عمل ≤12، نوع عمل جراحی و نیز جراح بودند. با وجود آن که میزان کراس مچ بعد از سال 1385 (بعد از ارایه راهنما) 64.44% کاهش نشان می داد ولی متوسط تعداد واحدهای کراس مچ شده تغییر نیافته بود زیرا تعداد بیماران کراس مچ شده کاهش یافته بودند. شاخصC/T در بیمارستان از 14.1به 3.7 کاهش پیدا کرد که بر موثر بودن راهنما دلالت می نمود.نتیجه گیری: از یافته های این مطالعه می توان نتیجه گرفت رعایت اصول صحیح سفارش خون می تواند از میزان درخواست های غیرضروری، کمبود کاذب خون، فشار به مراکز انتقال خون، بالا رفتن مدت زمان نگهداری خون و افزایش ضایعات به میزان چشم گیری بکاهد.

باده نوشی های آیینی، ریشه در آیین قربانی دارند و صورت تعدیل یافته خون خواری هستند که با گذشت زمان جایگزین شراب خواری شده اند. با توجه به همسانی و شباهت میان خون و شراب، باده نوشی، دارای نوعی شباهت جادویی است؛ زیرا شراب سرخ از هر چیزی به خون قربانی شبیه تر است. در متون نظم روایی با توجه به اهمیت و جایگاه شاهان، باده نوشی اغلب به یاد آنان و پس از آن ها، بیشترین باده نوشی ها به افتخار پهلوانان انجام می شده است؛ زیرا آن ها، حامی کیان شاهی، استقلال ملی و دفاع از مردم در برابر بیگانگان بودند. تاکید و سفارش نوشیدن باده به یاد پهلوانان و بزرگان (پیش از جنگ و پس از مرگ)، نشان دهنده جنبه آیینی و تاثیر این عمل در سرنوشت اخروی آنان به منظور جذب نیروی روحی و معنوی باده خواران و خود فدیه (قربانی) است. این پژوهش به روش توصیفی تحلیلی و با استناد به متون نظم روایی ادبیات فارسی (تا قرن هفتم)، می کوشد نشان دهد که باده نوشی های آیینی، شیوه تعدیل یافته خوردن خون قربانی در آیین های ابتدایی است. نتایج عبارت است از: باده نوشی های جمعی در میدان جنگ و در مجالس بزم شاهان، پهلوانان و بزرگان نوعی پیشکشی غیرخونی به منظور شادی و تقویت روان درگذشتگان، طول عمر افراد، سلامتی و کامیابی زندگان و اتحاد روحی و القاء نیروی معنوی باده خواران به روان آن ها است.

The intellect is the distinguishing feature of man from animals which has not been found anything more harmful than wine for intellect and the descent of man into the position of animalism is the result of that. Wine has always been forbidden in the heavenly religions based on this, however, the time and manner of declaring its prohibition in Islam has led to the confrontation of two viewpoints in the instant prohibition with the intoxicate of sleep in the sense of the state of being intoxicated (Arabic: سُکارَی) in verse 4:43 An-Nisāʾ (Arabic: النساء, An-Nisāʾ) and gradual prohibition with the intoxicate of wine. The findings of this research by a library study and descriptive analytical method indicate the accuracy of the theory of instant prohibition with Quranic, narrational proofs and rational confirmations and historical evidence in declaring the prohibition of wine in Makkī (Arabic: المکّیّ, suras revealed in Mecca) verses in early Biʿtha (Arabic: بِعثة) and its emphasizing in verse 5:90 Al-Maʾidah (Arabic: المائدة, Al-Māʾidah). In contrast, the inaccuracy of the theory of gradual prohibition of wine was proved due to its content contradiction and opposition to the Holy Book of Quran, because it is stated, on the one hand, that wine in the first stage was forbidden during the prayer time with the revelation of verse 43 of An-Nisāʾ, the sixth Madanī (Arabic: المدنیّ, suras revealed in Medina) surah in order to justify the gradual theory with the gradual rational law, but on the other hand, it is stated to the absolute prohibition of wine in its verse 219 and also in some Makkī verses by violating the law of gradualness, by declaring that Surah Al-Baqarah is one of the first Madanī Chapters (suras) according to consensus that was revealed after the Hijrah (Arabic: الهجرة). Consequently, the occasions or circumstances of revelations in Sunni exegeses by negation the intoxication of wine in gradual theory have subjective exit from this verse for the motivation of defense of drinking wine of some people and the unjust attribution to others by incorrect justifying the allowance of wine until the revelation of verse 43 of An-Nisāʾ in Medina. Therefore, the distinction between declaring the prohibition of wine in Mecca in early Biʿtha and the delay of several years of execution of Ḥadd (fixed punishment) of Khmer (the drinking of alcohol, shurb khamr) in Medina in instant theory, in addition to creating strong motivation in leaving and religious final notice has also been a kind of educational method of Islam. While the announcement of the absolute prohibition of wine at the same time as the implementation of its Ḥadd (fixed punishment) with the revelation of verse 90 of Al-Maʾidah from the last Madanī Surahs (Surah Madaniyah) or Madani chapters in the gradual theory is against the educational method expected by them. The unjustifiable consumption of some companions of drinking wine in Medina until the revelation of the prohibition verse in addition to the achievement of the Quranic theory of Saib Tabrizi (Persian: صائب تبریزی, Romanized: Ṣāʾib Tabrīzī) is among the consequences of proving instant theory of the prohibition wine.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

In this study, chemical compositions of black seed meals samples were determined. 18 male weaning Zandi lambs with an average body weight of 23.5 ±1.5 kg were used in a completely randomized design in three groups of six in individual pens. Experimental treatments were: 1) control (basal diet with 12% soybean meal and without black seed meal), 2) diet containing 6% soybean meal and 9% black seed meal and 3) diet containing 18% black seed meal and without soybean meal. The concentration of dry matter, crude protein, crude fat, NDF, ADF, ADIN, and crude ash of black seed meal samples were 97.53±0.58, 31.26±0.99, 15.16 ± 0.61, 25.95 ± 1.34, 14.2±0.80, 0.69±0.04 and 5.07 ± 0.24, respectively. Replacement of soybean meal with black seed meal in the diet of experimental lambs had no effect on final body weight, daily weight gain, feed conversion ratio, dry matter intake, dressing percentage, tail and total body fat deposition. Albumin and total protein were higher for lambs fed by diet containing 18 % black seed meal compared to other treatments (P <0.05). However, the concentration of blood triglyceride, cholesterol and urea nitrogen were not differed between experimental groups. The digestibility of dry matter, organic matter, crude fat and protein were not affect by feeding of experimental diets. It seems that black seed meal can be used in the diet of fattening lambs up to 18% without adverse effect on performance and nutrients digestibility of growing lambs.

زندگی آدمی با اسطوره و آیین عجین شده است؛ اشتراک در مفاهیمی چون رنج، شادی، جنگ، صلح، عشق و سایر عواطف، روزنه ای به سوی یک حس مشترک می گشاید که دلیلی برای روی آوردن انسان های تنها، به جمع می شود و به اسطوره و آیین آن ها معنا می بخشد. خون، بخشی از وجود زیستی آدمی و حیات سیال اوست که از پیکر فرد فراتر رفته، به میان افراد رسیده، بخشی از حس مشترک آدمیان را تشکیل داده و به نوبة خود منشأ بسیاری از اسطوره ها و آیین های کهن در زندگی فردی و اجتماعی بشر شده است. اسطورة خون در میان ملت های مختلف به صورت های گوناگون نمود یافته است. در میان اقوام ایرانی، اسطوره های مربوط به آن متنوع است که بخشی از آن ها در پیکر حماسة ملی ایران بروز و ظهور پیدا کرده است. ریختن خون و نوشیدن آن از جمله موارد تلفیق آیین و اسطوره است که در شاهنامه دیده می شود. این پژوهش با رویکرد تحلیلی تطبیقی همراه با شواهدی از فرهنگ های مختلف به بررسی اسطورة خون و کارکردهای آیینی آن، با توجه به داستان های شاهنامه پرداخته است. نتیجه تحقیق نشان می دهد که این اسطوره عمدتاً به صورت های بلاگردانی، دفع شرّ، کین خواهی، سوگواری، حیات و نیروی دوباره، کارکردی آیینی یافته است.